The issue of ethnicity of the scholars, like Abu Ali ibn Sina’s was not particularly popular among the Muslim society before the period of modernism, it was religious affiliation in this society more important, that’s why people were identified themself primarily just as Muslims; Since the ethnic and racial identity was not essential at that period. That was the reason at this time all Muslims and all civilized inhabitants of the world can be proud of the legacy of such great personalities.

Нашри чоруми “Ҳикмати озодагон” дар ҳаҷми панҷсаду шаст саҳифа аз ҷониби Сарредаксияи Инсклопедияи Миллии Тоҷик нашр гардид.

Ин китоб асолати миллӣ ва хештаншиносии миллиро дар масири тамаддуни ориёӣ ба таҳқиқ гирифтааст. Дар ин нашр хусусан сӯи тафоҳумҳо ва таҳрифҳое, ки аз ҷониби миллатгароёни фашистӣ ва файласуфони немис ба монанди Ф. Ниче, ки дар китоби “Чунин гуфт Зардушт” ба манфиатҳои фашистӣ истифода кардаанд, муфассал ва бунёдӣ, аз назари тақозои академӣ танқиду ошкор шудааст.

Яке аз масъалаҳои меҳварии Паёмҳои солонаи Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳлилу баррасии даромадҳои аҳолӣ, бахусус музди меҳнат ва дигар пардохтҳои иҷтимоӣ маҳсуб мешаванд. Зеро, пардохти музди меҳнат унсури калидии сиёсати иҷтимоӣ-иқтисодии давлат буда, заминаи моддии зиндагии шаҳрвандонро таъмин намуда, фаъолнокии истеҳсолӣ ва суботи иҷтимоиро таҳким мебахшад.

Тавре маълум аст, дар шароити соҳибистиқлолӣ дар баробари дигар љашнҳои қадимаи ниёгон, аз ҷумла Наврўз, Меҳргон ва Тиргон Сада низ ҳамчун ҷашни муҳимми фарҳангӣ мақоми махсус касб намудааст. Зеро барои миллати тоҷик ҷашни Сада танҳо як ҷашни суннатӣ набуда, воситаи тарбияи ватандӯстӣ, ҳисси худшиносӣ ва эҳтиром ба таъриху фарҳанги куҳанбунёдамон мебошад.