Имрӯзҳо мо дар арафаи яке аз бузургтарин ҷашнҳои миллӣ – 35 солагии Истиқлоли давлатӣ қарор дорем, ки барои мардуми тоҷик як рӯйдоди бисёр муҳими таърихӣ ба ҳисоб меравад.

Яке аз марҳилаҳои хело ҳассосу нозук ва дар айни замон тақдирсози миллати тоҷики мо ин давоми солҳои 90-уми асри сипаришуда мебошад.

Дар доираи «Даҳаи муаррифии илми академии тоҷик» бо ташаббуси шуъбаҳои сотсиология ва фалсафаи иҷтимоии Институти фалсафа ва сиёсатшиносии ба номи А.

(Дар ҳошияи Даҳаи муаррифии илми академии тоҷик)

Гули Лоларо мо ҳамчун гули «Аруси сол», «Маликаи табиат», «Зеби табиат», «Ороиши саҳро» ва дар айни ҳол «Лола – зебоӣ, нафосат ва шукуҳи саҳро» мешиносем, ки дар байни дигар гулҳои худрӯй

Раёсати Институти фалсафа ва сиёсатшиносии ба номи А.Баҳоваддинови АМИТ бо эҳсоси баланди ифтихор ва арҷгузорӣ унвонҷӯи шӯъбаи сиёсатшиносӣ Нусратова Шаҳнозаро ба муносибати са

Ҷашни Наврӯз барои миллати фарҳангдӯсту тамаддунсоз ва хуршедпарвари мо дар ҳама давру замон муқаддас буд.

Пешвои миллат, мўҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бонувони муҳаққиқ ва олимаро ояндаи илми тоҷик номида, барои дастгирии фаъолияти илмии онҳо шароит фароҳам меоранд ва суханрониҳои сарвари давлат