Гумон мекунам, ки тавъам омадани ҷашни ин ду офаридгор бесабаб ва бе ҳикмат нест, чун яке гардонандаи зиндагиву дигаре барои бақои инсоният ҳастанд. Яке ғизои маънавиву дигаре моддӣ бар мо мебахшанд.

Аз ин рӯ, қисмат барои одамон ду туҳфаи арзандае инъом кардааст, ки он ҳам яке модар асту дигаре табиат ва бояд мо натанҳо имрӯзу чанд рӯзи дигар дар васфи махсусан модар суханҳои неку ситоишӣ бигӯем, балки ҳар дақиқаву ҳар соат арҷгузор ва дӯстдори модар бошем ва бад-ин васила, шахси худро ҳам хоҳем шинохту донист, ки мо чӣ касем.

«Модарон меҳрафзо ва машъали тобон, занон хонахудои дудмон ба шумор мераванд. Номи зан- модар муқаддасу гиромӣ аст, занон бо меҳри модариашон ба тарбияи фарзандон ва устувор намудани хонадон машғул гардида, таҳкими оила ва баланд бардоштани мақому манзалати хонадонро шараф ва номуси хеш мепиндоранд ва бо офият, самимият, лутфу муҳаббат ва садоқату шарофаташон номи зан- модарро муқаддас ва гиромӣ медоранд».

Эмомалӣ Раҳмон

Положение женщины в Таджикистане имеет глубокие корни и претерпевает сложную эволюцию от традиционных патриархальных норм к современному включению в общественную жизнь. Во времена Советского Союза государственная идеология сделала ставку на «женскую эмансипацию» и борьбу с феодально-религиозными практиками.

Так, советские идеологи запрещали многоженство и рассматривали его «как институт, унижающий достоинство советской гражданки и нарушающий её права».

Доир ба марҳилаи такомул ва рушду нумуи ҷомеи Тоҷикистони муосир дар замони пурмоҷарои ҳозираи дунё ҳаминро метавон қайд намуд, ки ҷаҳони пуртазоди муосир басо ташвишовар ва нигаронкунанда аст. Солҳои зиёдест, ки фазои иҷтимоӣ-сиёсӣ ва фарҳангии сайёраро моҷароҳои таҳлукаангез фаро гирифтааст. Ихтилофу зиддиятҳои абарқудратҳо, бозиҳои геополитикӣ, бархӯрди тамаддунҳо аз ҷиҳати бовару эътиқод, ирқу нажодпарастӣ, миллатбадбиниву ҷудоихоиҳо омилҳоеанд, ки дар натиҷа нооромию гирифториҳои равонию маънавиро ба вуҷуд меоваранд.

Садоқат ба Ватан ва мардуми он барои ҳар миллату халқиятҳои ҷаҳон аз ҷумла, ориётаборони тамддунофар, бузургтарин шараф ва муқаддасоти зиндагӣ буда ва боқи хоҳад монд. Имрӯз ҳар миллат барои зиндагии шоистаи мардумаш талош меварзад, ки кишвари соҳиб истиқлол дошта бошад.

Имрӯз, 24 феврали 2026, дар Институти фалсафа ва сиёсатшиносии ба номи А.Баҳоваддинови АМИТ семинари илмӣ-амалӣ дар мавзӯи «Эҳёи худшиносӣ ва худогоҳии ҷомеаи муосири тоҷик» баргузор гардид.

Роль и место Вооружённых сил Республики Таджикистан в системе обеспечения военной безопасности на постсоветском пространстве представляют собой многомерное явление, формирующееся под воздействием исторических, геополитических, военно-стратегических, социально-экономических и правовых факторов. Их становление и развитие необходимо рассматривать в контексте глубинных трансформаций международной системы, последовавших за распадом Советского Союза, а также в рамках внутренней эволюции таджикской государственности.

Мо имрӯз ифтихор дорем, ки Артиши миллии Тоҷикистони соҳибистиқлол ба сохтори муташаккилу неруманд, муназзаму муҷаҳҳаз ва ба яке аз рукнҳои муҳимми давлатдории навини тоҷикон мубаддал гардидааст.

Эмомалӣ Раҳмон