Дар Паёми Асосгузори

Сада дар қатори Наврӯз, Тиргон, Меҳргон ва Дайгон (Шаби чилла, шаби ялдо) яке аз ҷашнҳои бостонии халқи тоҷик аст, ки солҳои охир дар замони Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон бо сарварии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мардуми шарифи Тоҷикистон онро бо шукуҳу шаҳомати хосса таҷлил карда, бад—ин минвол ин ҷашни куҳани азёдрафтаро аз нав эҳё ва зинда гардониданд.

Ҳамдиёрони гиромӣ!

Ҳар яки Шуморо ба муносибати фаро расидани ҷашни куҳан ва пурғановати миллиамон - Сада самимона шодбош мегӯям. Сада аз ҷумлаи ҷашнҳои бостонист, ки реша дар умқи таърих дошта, бо дигар ойинҳои миллии мо, аз ҷумла Наврӯзи оламафрӯз, робитаи зич дорад.

Сада мужда аз наздик шудани баҳор, анҷоми фасли сармо ва омодагии замин ба киштукори нав буда, кишоварзонро ба омодагии ҷиддӣ барои корҳои баҳорӣ ва истиқболи сазовори Наврӯзи байналмилалӣ ҳидоят мекунад.

Этногенези ҳар як халқ дар иртиботи ногусастанӣ бо раванди ташаккули фарҳангии он қарор дошта, ин ду раванд ҳамчун падидаҳои ҳамтаъсир ва ҳамдигармукаммалкунанда зуҳур менамоянд. Тавре ки мутафаккири барҷаста, донишманд ва энсиклопедист Абунсри Форобӣ (873–950) таъкид намудааст, фарқияти як халқ аз халқи дигар бар пояи се унсури табиӣ муайян мегардад: хислати фитрӣ, хусусиятҳои табиии хислат ва унсуре, ки бар заминаи ҳамин сифатҳо ташаккул ёфта, бо омилҳои табиӣ иртиботи мустақим дорад, яъне забон ҳамчун воситаи асосии ифодаи тафаккур ва муоширати иҷтимоӣ (ниг.: Хайруллаев, 1990, саҳ.

Халқи сарбаланди кишварамон имсол 35-умин соли ба даст овардани Истиқлоли давлатии деринтизори хешро таҷлил менамояд.

Имрўз яке аз шахсиятҳои соҳаи илми фалсафа Маҳмадизода Нозим Давлатмурод – доктори илмҳои фалсафа, профессор, директори Институти фалсафа ва сиёсатшиносии ба номи А. Баҳоваддинови АМИТ ҷашни зодрўз доранд.

Мавсуф аз зумраи олимони барҷаста ва ходимони фаъолу ташаббускори соҳаи илму маорифи кишвар ба шумор рафта, бо фаъолияти пурсамар ва хизматҳои арзандаашон дар рушди фалсафа, сиёсатшиносӣ ва таҳқиқи масъалаҳои мубрами иҷтимоӣ-сиёсӣ саҳми назаррас гузоштаанд. Роҳи пурмаҳсули илмӣ ва идоракунии эшон намунаи садоқат ба касб, масъулиятшиносӣ ва ватандӯстӣ мебошад.

Очередное Послание Президента Республики Таджикистан уважаемого Эмомали Рахмона явилось важным событием для таджикского народа, искренне доверяющего своему Лидеру. Столь высокое доверие народа обусловлено, прежде всего тем, что Лидер нации глубоко чувствует надежды и чаяния, тревогу и опасения своего народа, что вполне естественно: события, происходящие в мире, конфликты и войны, нестабильная экономическая ситуация в мире, природные катаклизмы оставляют все меньше и меньше повода для оптимизма и веры в светлое будущее.

«Навруз, получивший международный статус, Мехргон, Сада и Тиргон, воплощающие идеи гуманизма и уважения к природе, и государственные традиции наших арийских предков, сыгравшие непреходящую и влиятельную роль в истории человечества, являются основой нашей идентичности и самобытности – таджиков».

Эмомали Рахмон