Гули Лоларо мо ҳамчун гули «Аруси сол», «Маликаи табиат» ва «Зеби табиат» мешиносем, ки дар байни дигар гулҳои худрӯи баҳорӣ ва сабзаҳои навраста ҳар фасли баҳор, махсусан дар моҳи апрел ба шукуфтан шурӯъ мекунад. Дар фасли баҳор ин гул тамоми дашту саҳро, чаману гулгашт ва боғу боғчаҳоро махмалпуш намуда, табиатро боз ҳам зебову ҳаловатбахш менамояд. Фалсафаи ин гули худрӯи табии зебову ҳассос дар он аст, ки ӯ нисбатан умри кутоҳе дорад, чунки он на тоқати гармо ва на тоқати сармо ва на тоқати бодҳои тундро дорад.

Шаҳ

Эъломияи Куруши Кабир (Кируши Бузург), ки инчунин бо номи Цилиндри Куруш машҳур аст, яке аз аввалин эъломияҳои ҳуқуқи башар дар таърих ҳисобида мешавад. Он аз ҷониби Куруши Кабир, асосгузори Империяи Форс (Аҳеманиён), баъд аз забти Бобил дар соли 539 пеш аз милод навишта шудааст.

Дараҷаи ташаккул ва тавсеаи давлатдории навини миллии мо ба вазъи сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ, фарҳангӣ ва амниятии пойтахти нозанинамон- шаҳри Душанбе иртиботи зич дорад. Пойтахт набз ва меҳвари сиёсати умумимиллӣ аст, ки тамоми равандҳои давлатдории миллӣ маҳз аз ҳамин ҷо маншаъ гирифта, ба тамоми манотиқи мамлакат паҳн мегарданд.

         Навруз, как древний праздник таджиков и других арийских народов Харасана и Маварааннахра, имеет очень древнюю историю и отмечался с особым великолепием с неизвестного и неуточненного доавестийского периода еще 7 тысяча лет назад как праздник, имеющий природных, календарных, астрономических корней, то есть наступления равноденствия. Только в эпоху Ахеменидов (750-330 гг. до н. э.) этому празднику придали религиозный характер, объявляя его зороастрийским праздником.

Наврӯзи 2025 аз чанд ҷиҳат беназир ва таърихӣ хоҳад монд. Албатта пеш аз ҳамма аз он нуқтаи назар, ки шумораи меҳмонону сайёҳони хориҷӣ нисбат ба солҳои пешин ба маротиб зиёд буд.

Нуктаи бисёр ҷолиби дигар, ки бешубҳа аҳамияти таърихӣ дорад Эъломияи сеҷонибаи Хуҷанд,- яъне Тоҷикистон, Узбекистон,Қирғизистон қабул карда шуд.

ОФТОБО, БОРИ ДИГАР ХОНАРО ПУРНУР КУН...

шароити густариш ёфтани танишҳои сиёсӣ ва