Мир Саййид Алии Ҳамадонӣ (1314–1384) яке аз шахсиятҳои барҷаста ва намояндаи шинохтаи илму ирфони тоҷику форс дар асри XIV буда, бо осори ғаниву пурмуҳтавои худ дили чандин олимону орифони асрҳои миёна ва баъдро тасхир кардааст.

Истиқлолияти давлатӣ барои Ҷумҳурии Тоҷикистон на танҳо оғози марҳилаи нави давлатсозӣ, балки заминаи ташаккули модели муосири давлатдорӣ гардид, ки дар асоси арзишҳои конститутсионӣ ва принсипҳои ҳуқуқбунёди идоракунии давлатӣ бунёд шудааст.

Бо қабули Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон самтҳои асосии рушди давлатдории миллӣ муайян гардида, Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибихтиёр, демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва ягона эълон гардид.

Коррупция является одновременно древней, как сама история, так и современной социальной проблемой любого общества. История переполнена примерами случаев взяточничества и непотизма, однако академическое изучение коррупции началось в основном с конца двадцатого столетия.

9 мая – День Победы, занимает особое место в системе государственных праздников Республики Таджикистан, выступая не только как дата общего исторического прошлого, но и как важный элемент исторической памяти, национальной идентичности и политико-идеологического единства таджикского общества.

Имсол мардуми шарафманди тоҷик 81-умин солгарди Ғалаба дар Ҷанги Бузурги Ватаниро ҷашн мегиранд. Мардуми мо, сарфи назар аз дурии географӣ аз хатти ҷабҳа ва маҳдудияти имкониятҳои иқтисодӣ, дар роҳи таъмини Ғалаба азизтарин дороии худро, яъне ҷони фарзандони хешро нисор намуданд.

Имрӯз, пас аз гузашти даҳсолаҳо, мо - тоҷикон бо тамоми ҳаққоният аз қаҳрамониҳои халқи худ, ҷасорату фидокории сарбозон, матонату устувории заҳматкашони ақибгоҳ ва воломақомии инсонӣ дар вазнинтарин шароити ҷанг ифтихор мекунем.

Коррупсия дар ҷаҳони муосир ба унвони як падидаи иҷтимоӣ – ҳуқуқии печидае баррасӣ мешавад, ки тариқи назаррас ба пойдории рушди давлатӣ, самаранокии фаъолияти ниҳодҳои давлатӣ, инчунин сатҳи эътимоди ҷамъиятӣ таъсиргузор мебошад.

Ин падидаи номатлуб алалхусус дар шароити ҷаҳонишавӣ аз миқёси дохилӣ ба сатҳи байналмилалӣ баромада, ба масоили амнияти иқтисодӣ, ҷаззобияти сармоягузорӣ ва устувории сиёсии на танҳо кишварҳои дар ҳоли тараққӣ қарордошта, балки давлатҳои нисбатан пуриқтидор низ таъсири манфӣ мерасонад.

Дар замони муосир экстремизм ва терроризм аз ҷумлаи таҳдидҳои ҷиддие маҳсуб мешаванд, ки амнияти фард, ҷомеа ва давлатро зери хатар мегузоранд. Ин ду падида, бо вуҷуди тафовутҳои шаклӣ, дар асл ду рӯйи як тангаанд.

Ҳадафи ниҳоии онҳо ноором кардани вазъи иҷтимоӣ ва густариши тарсу ҳарос дар байни мардум аст. Экстремизм ё ифротгароӣ ин майл ба ақидаву амалҳои тундравона, таассуби шадид дар эътиқод ва инкори меъёрҳои пазируфташудаи ҷомеа мебошад.

Фарҳанг дар ҳаёти ҷомеа ҷойгоҳи хосса дорад ва барои шинохти оламу инсон ва рушди ҷомеа вазифаҳои ҳаётан муҳим, аз ҷумла: вазифаи маърифатӣ, тарбиявӣ, иртиботӣ, иттилоотӣ, танзимнамоӣ, мутобиқсозӣ, меъёрӣ ва ғайраро иҷро мекунад. Дар баробари вазифаҳои мушаххасгашта, инчунин фарҳанг дорои навъҳои махсус аст, ки онҳоро вобаста ба самт ва хусусиятгирӣ метавон ба таври зайл гурўҳбандӣ намуд: фарҳанги этникӣ, фарҳанги авомона, фарҳанги ашрофона (элитарӣ), фарҳанги минтақавӣ, фарҳанги миллӣ, фарҳанги умумибашарӣ ва ғайра.