Дар замони муосир илм ба суръати кайҳонӣ рушд намудаистодааст. Олимон дар тамоми соҳаҳо кашфиёту ихтироот ва андешаҳои нави илмиро ба вуҷуд овардаистодаанд. Чун дар замони ҷаҳонишавӣ қарор дорем, яке аз роҳҳои асосии пешгирии ин омилҳо рушд додани ҷаҳонбинии илмӣ аст.
Одатан маҷмуи дониш ва тасаввуроти шахсро дар бораи олам ва муносибати инсонро ба он ҷаҳонбинӣ меноманд. Ҷаҳонбинӣ метавонад илмӣ ва ғайриилмӣ бошад.
Мусаллаҳгардонии нав, силоҳҳо ва фановариҳои микробӣ бештар мавриди таваҷҷуҳи ташкилотҳои террористӣ қарор гирифтааст. Метавон бо ҷуръат гуфт, ки яроқҳои ҳастаӣ дигар як хатари аслӣ нестанд ва танҳо як қудрати потенсиалӣ ба ҳисоб мераванд.
Имкони зиёд аст, ки бештари кишварҳое, ки соҳиби ингуна силоҳҳо ҳастанд, ба осонӣ наметавонанд аз онҳо бар зидди душманони худ истифода намоянд, зеро оқибатҳои фарогирии истифодаи ингуна силоҳҳо чунон густурда аст, ки қисмати бузурги ҷаҳонро дарбар хоҳад гирифт.
Бахшида ба рӯзи пойтахт
Душанбе пойтахти Тоҷикистони азиз, макони мардони қавӣ, ҷавонмардони бо ору номуси миллат ва модарону хоҳарони боиффат мебошад, ки барои ободии он онҳо меҳнату заҳмати зиёде кашидаанд.
(нигоҳе ба фаъолияти илмии Парвина Саидҷафарова ва Садбарг Иброҳимова)
Оила ҳамчун ниҳоди бунёдӣ ва пойдевори асосии ташаккули инсон, ҷомеа ва давлат ба ҳисоб меравад. Ҳар як шахс дар ин муҳити иҷтимоии хурд ба воя расида, ҳамчун сармояи рушди ҷомеа ва давлат ба камол мерасад. Маҳз дар муҳити оилавӣ инсон ба ҳайси шахсият ташаккул ёфта, ба низоми муносибатҳои иҷтимоӣ ворид мегардад.
Аз ин рӯ, ташаккули шахс, рушди устувори ҷомеа пеш аз ҳама ба сатҳи рушд, устуворӣ ва фарҳанги оила вобаста мебошад.
Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бонувони муҳаҳҳиҳ ва олимаро ояндаи илми тоҷик номида, барои дастгирии фаъолияти илмии онҳо шароит фароҳам меоранд ва суханрониҳои сарвари давлат ҳамеша бар ин асос ёфтаанд: «Зани донишманд боиси ифтихори миллат ва омили пешрафти ҷомеа аст».
Покизагию зебоӣ, сабзу хуррамӣ, гулгулшукуфоӣ, назму низом, риояти қонуну қоидаи пиёдаравону ҳаракати нақлиёт ва ободии шаҳр аз рӯи хусусиятгириҳои этикаю эстетикаи миллӣ ва арзишҳои байналмилалӣ - нишондиҳадаи фарҳангу тамаддун ва ваҳдату ягонагии шаҳрвандон ва роҳбарияти ҳар як шаҳри пешрафтаи замонавӣ мебошад.
Илми фалсафаи тоҷик дар солҳои 60-70-уми асри гузашта ба пешрафтҳои ҷиддӣ ноил шуда буд.
