Язык традиционно играет ключевую роль в конструировании национальной идентичности. В случае Таджикистана именно родной таджикский язык стал фундаментом национального самосознания, претерпев сложную эволюцию от советского периода до эпохи независимости. Недаром прозвучали слова Основателя мира и национального единства – Лидера нации, Президента Республики Таджикистан Эмомали Рахмона о том, что «язык является достоянием нации и символом национальной государственности», требующий постоянную заботу государства и общества [6].

Нақши забони модарӣ, аз ҷумла забонҳои қадима дар ташаккули ҳар як миллату халқият хеле мавқеи назаррасро дошта, дар ошкор намудани асрорҳои ниёгон муҳим арзёбӣ мегардад. Агар мо забони ниёгонамонро намедонистем, пас аз он хабардор намешудем, ки «аҳдномаи никоҳ», ки имрӯз қариб яке аз шартҳои асосии бастани никоҳ ба ҳисоб меравад дастоварди халқи тоҷик мебошад.

Шоир ва мутафаккири бузурги тоҷик Мавлоно Ҷалолиддини Балхӣ (1207-1273), ки Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ–Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон шахсияти ӯро дар таълифоташон «Мавлоно ва тамуддуни инсонӣ» ҳамчун «ориф, шоир ва инсонгарои ростин» баҳогузорӣ намудаанд, аз зумраи он нобиғагони миллати куҳанбунёди мо, чун Ибни Синову Фирдавсӣ, Ҳофизу Умари Хайём аст, ки на танҳо дар Шарқи асримиёнагиву имрӯза, балки дар Ғарби Замони наву даврони муосир низ маълуму машҳур мебошад.

Инсон дар миёни дигар махлуқот ягона мавҷудотест, ки моҳияти вуҷуди хешро дар танҳоӣ ҳеҷ гоҳ ба маънӣ кашида ва дарк кардан имкон надорад. Чун моҳияти ӯ дар робита ва ҳамбастагӣ бо дигарон буда, кӣ будани ӯ ва чӣ мақом доштанашро дар ин олами ҳастӣ метавонад муайян намояд. Аз чӣ гуна устувории ҳамбастагию вобастагӣ доштани ин робитаҳо инсон дар ченаки чунин меъёрҳо ба сатҳи худшиносӣ ва худогоҳӣ мушараф мегардад. Барои маърифат кардани ин меъёру ченак ҳамоно барои инсон вуҷуди шахси дилогоҳ, роҳнамо ва ҳидоятгари фардои дурахшон - Устод зарур аст.

Имрӯз 26 сентябри соли 2025 бо ташаббуси шуъбаи сиёсатшиносии Институти фалсафа, сиёсатшиносӣ ва ҳуқуқи ба номи А. Баҳоваддинови Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон семинари илмӣ–амалӣ зери унвони «Тоҷикистони соҳибистиқлол амнтарин кишвари ҷаҳон» баргузор гардид.

Дар кори семинар ҳайати илмӣ, устодон ва муҳаққиқон ширкат варзиданд. Семинар бахшида шуда буд, ба ҷойгоҳи баланд касб намудани Ҷумҳурии Тоҷикистон дар раддабандии амният ва бехатарӣ миёни кишварҳои ҷаҳон.

В современном мире явно наблюдается оживление процессов религиозного самосознания, возрастание интересов к различным религиозным институтам и организациям, так и к отдельным религиозным проблемам и убеждениям.

Экстремизм дар миёни як гурӯҳи иҷтимоӣ аз гурӯҳи иҷтимоии дигар фарқ мекунад, он вобаста аз як доира нисбат ба доираи дигар хусусиятҳои худро дорад. Масалан, руҳияи экстремизм ва муқовимат ба он дар доираҳои ҷавонон, занон, хонаводаҳо ва ё ҷомеаҳои мазҳабӣ ва ғ. аз ҳам фарқ мекунад.

Баъзе хусусиятҳои экстремизмро дар мисоли паҳншавӣ миёни ҷавонон баррасӣ мекунем, зеро ин падидаи номатлуб, пеш аз ҳама, ба доираҳои ҷавонон хос аст.

Ба истиқболи ҷашни 80-солагии Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абуабдуллоҳи Рудакӣ