Артиши миллӣ яке аз рукнҳои бунёдӣ ва ҷудонопазири давлатдории ҳар як кишвари соҳибистиқлол ба шумор меравад. Маҳз тавассути неруҳои мусаллаҳ давлат метавонад истиқлолият, тамомияти арзӣ, суботи сиёсӣ ва амнияти миллии худро ҳифз намояд. Ҷумҳурии Тоҷикистон пас аз ба даст овардани Истиқлоли давлатӣ дар соли 1991 ба марҳилаи нави таърихӣ ворид гардид.
Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар таъмини на танҳо суботи дохилӣ, балки дар ҳифзи сулҳ ва амнияти минтақаи Осиёи Марказӣ нақши муҳим мебозанд. Аз замони ба даст овардани истиқлолият дар соли 1991 Ҷумҳурии Тоҷикистон бо як қатор мушкилот ва таҳдидҳои ҷиддӣ рӯ ба рӯ гардид, ки ин аз ҷанги шаҳрвандии солҳои аввали истиқлол то хатарҳои муосире, ки аз фаъолияти гурӯҳҳои террористӣ ва ноустувории вазъ дар Афғонистони ҳамсоя сар мезананд.
Истиқлол – ин диди нав, тафаккури нав нисбат ба халқ, давлат, миллат, фарҳанг ва озодиҳои ҳар як инсон аст, ки намояндагӣ аз он давлат, сарзамин ва тамаддун мекунад. Диди нав бошад, – ин шинохти масъулият назди худ, миллат, забон, фарҳанг, дар назди наслҳои оянда мебошад. Диди нав барои насли имрӯзи тоҷик зодаи Истиқлол аст.
The issue of ethnicity of the scholars, like Abu Ali ibn Sina’s was not particularly popular among the Muslim society before the period of modernism, it was religious affiliation in this society more important, that’s why people were identified themself primarily just as Muslims; Since the ethnic and racial identity was not essential at that period. That was the reason at this time all Muslims and all civilized inhabitants of the world can be proud of the legacy of such great personalities.
Яке аз масъалаҳои меҳварии Паёмҳои солонаи Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳлилу баррасии даромадҳои аҳолӣ, бахусус музди меҳнат ва дигар пардохтҳои иҷтимоӣ маҳсуб мешаванд. Зеро, пардохти музди меҳнат унсури калидии сиёсати иҷтимоӣ-иқтисодии давлат буда, заминаи моддии зиндагии шаҳрвандонро таъмин намуда, фаъолнокии истеҳсолӣ ва суботи иҷтимоиро таҳким мебахшад.
Тавре маълум аст, дар шароити соҳибистиқлолӣ дар баробари дигар љашнҳои қадимаи ниёгон, аз ҷумла Наврўз, Меҳргон ва Тиргон Сада низ ҳамчун ҷашни муҳимми фарҳангӣ мақоми махсус касб намудааст. Зеро барои миллати тоҷик ҷашни Сада танҳо як ҷашни суннатӣ набуда, воситаи тарбияи ватандӯстӣ, ҳисси худшиносӣ ва эҳтиром ба таъриху фарҳанги куҳанбунёдамон мебошад.
Дар таърихи миллати мо вожаи “ҷашн” (аз решаи тоҷикӣ-форсӣ дошта, ба маънои сутудан, парастидан, ниёиш) анҷоми расму ойинҳои мардумӣ ва анъанаҳои миллӣ, баргузории базму сурро, ки ба инсонҳо хурсандӣ, шодӣ зам мекунад, мефаҳмиданд.
16 декабри соли 2025 Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҷаласаи якуми якҷояи Маҷлиси миллӣ ва Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати ҳафтум Паёми солонаи худро бо унвони «Дар бораи самтҳои асосии сиёсати дохилӣ ва хориҷии ҷумҳурӣ» пешниҳод намуданд. Ин Паём, ки ҳамчун санади барномавии стратегӣ арзёбӣ мешавад, ҷамъбасти дастовардҳои соли 2025 ва дурнамои рушди кишварро дар бар мегирад.
