Дарвоқеъ, устод файласуф ва муҳаққиқи воқеъбин ва инсони наҷиби худшиносе буданд, ки дар тарбияи кадрҳои илмӣ дар Тоҷикистони азиз нақши муҳим доштанд. Ба андешаи мо, камолимоне мисли Иброн Шарипович буданд, ки дар он замони Шуравӣ ба масъалаҳои миллӣ вахудшиносии миллӣ сару кор мегирифтанд. Азбаски банда ба ин самти илмӣ таваҷҷуҳи зиёд доштам, ҳамчун олими ҷавон бо устод ҳамеша дар тамос будам ва то ҳанӯз касеро дар соҳаи муносибатҳои байналмилалӣ чун ӯ ба донишҳои этникӣ муссалаҳ надидаам.

Дар ин мақолаи хеш мухтасар дар бораи як шахсият ва инсони бузурги илми тоҷик, доктори илмҳои фалсафа, профессори шодравон устод Иброн Шарипов (ёдашон ба хайр) мухтасар чанд сухане хоҳем гуфт.

Дар раванди зиндагӣ инсонҳое буданд ва ҳастанд, ки новобаста ба фаъолияту кору аъмоли содиқона ва касбу роҳу равиши пешгирифтаашон, бо фазилату иртиботи солеҳона ва шахсияти худ арзишҳои волои инсону инсониятро дороанд ва дар дилу ёди одамон боқӣ мемонанд ва хело афсус, ки дигар зиндагӣ баргашт надорад.

Файласуф, мутафаккир, олим ва табиби машҳур Абубакр Муҳаммад ибни Закариёи Розӣ 28 августи соли 865 дар шаҳри Рай (насабаш ҳам аз ҳамин ҷост) тавлид ёфтааст. Розӣ аз он шахсиятҳои муътабар ва фарзонаи таърих аст, ки дар ганҷинаи фарҳанги ҷаҳонӣ саҳми босазо гузоштаанд.

Дар Конститутсияи Тоҷикистони соҳибистиқлол, ки соли 1994 қабул шуда буд, имконияти нави рушди ҳаёти ҷамиятӣ дар заминаи равияҳои гуногуни сиёсӣ ва идеологӣ эълом гардидааст. Дар моддаи 30-уми Конститутсия омадааст, ки таблиғот ва ташвиқоте, ки бадбинӣ ва хусумати иҷтимоӣ, нажодӣ, миллӣ, динӣ ва забониро бармеангезад, манъ шудааст. Аз ҷумла, «ҳизбҳои сиёсӣ дар асоси гуногунандешии сиёсӣ барои ташаккул ва ифодаи иродаи халқ мусоидат мекунанд ва дар ҳаёти сиёсӣ иштирок менамоянд».

«Молодёжь – это великая сила, и каждая нация в любую эпоху и в любое время возлагает на свою молодёжь надежды на светлое будущее».

Эмомали Рахмон

От преисподней до колец Сатурна,
Все тайны я постиг недурно.
Лишь одного узла не мог я развязать,
И этот узел - траурная урна.
Ибн Сина
Вклад Авиценны в мировую цивилизацию
К написанию статьи меня вдохновил Указ Президента Республики Таджикистан уважаемого Эмомали Рахмона от 23 мая с.г. об учреждении Международной премии имени Абуали ибн Сино (Авиценны) и одноименного Фонда.
Хвала историческому гению!

«Тот, кто жертвует собой ради Родины, остаётся жить в памяти народа»
Виктор Гюго

Мо минбаъд низ ба занону бонувон ҳамчун нерӯи бузурги ҷомеа такя мекунем ва барои ҳалли мушкилоти ин табақаи бонуфузи иҷтимоӣ тамоми тадбирҳои заруриро амалӣ мегардонем.

Эмомалӣ Раҳмон