Баъди ба даст овардани Истиқлоли давлатӣ, Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ба таъриху фарҳанг ва ҷашну маросимҳои мардумӣ диққати зиёде дода, барои эҳёи арзишҳои миллӣ ва худшиносию худогоҳӣ корҳои зиёдеро ба анҷом расониданд. Таҷлили Ҷашни Наврӯз миёни мардуми тоҷик ва тоҷиктаборон мақоми хосаро пайдо карда аз нав эҳё шудани он боиси ифтихори мардум гардидааст.

Дар қатори ҷашнҳои миллию мардумӣ таҷлили Ҷашни Наврӯз миёни мардуми тоҷик ва тоҷикистониён мақоми хосаро пайдо кард.

Дар таърихи ҳар як миллати мутамаддин нақши шахсиятҳои илмӣ ва фарҳангӣ дар худшиносию худогоҳии миллӣ бисёр таъсирбахш ва муҳим шинохта шудааст.

Навруз, как древний праздник таджиков и других арийских народов Харасана и Маварааннахра, имеет очень древнюю историю и отмечался с особым великолепием с неизвестного и неуточненного доавестийского периода еще 7 тысяча лет назад как праздник, имеющий природных, календарных, астрономических корней, то есть наступления равноденствия. Только в эпоху Ахеменидов (750-330 гг. до н. э.) этому празднику придали религиозный характер, объявляя его зороастрийским праздником.

Имрӯз дар Институти фалсафа ва сиёсатшиносии ба номи А. Баҳоваддинови Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон маросими муаррифии Шӯрои диссертатсионӣ аз рӯйи ихтисоси сотсиология баргузор гардид.

Дар чорабинии мазкур намояндагони Комиссияи олии аттестатсионии назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, олимону муҳаққиқон ва кормандони институт иштирок намуданд.

Имрӯз, 13 март дар толори Раёсати Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон бо ибтикори Институти фалсафа ва сиёсатшиносии ба номи А.Баҳоваддинови Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон Конференсияи байналмилалии илмӣ-амалӣ дар мавзуи «Асосҳои институтсионалии ташаккули ҳувияти иҷтимоии аҳолӣ» баргузор гардид.

Президенти Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон, академики Хушвахтзода Қобилҷон Хушвахт дар сухани ифтитоҳии хеш иброз дошт, ки ҳувияти иҷтимоии аҳолӣ ҳамчун яке аз мафҳумҳои калидии илмҳои ҷамъиятшиносӣ дар шароити рушди иҷтимоиву фарҳангии имрӯ

Наврӯз яке аз бузургтарин ҷашнҳои бостонии мардуми форсизабон ва миллатҳои эронинажод аст, ки аз қаъри асрҳо то ба замони мо расидааст. Доир ба Наврӯз ва таърихи зуҳури он, вақту замони таҳлилии ин ҷашн донишмандону шоирони шаҳири гузаштаи форсизабон - Абурайҳони Берунӣ, Умари Хайёми Нишопурӣ, Абулқосим Фирдавсӣ, Садриддини Айнӣ ва дигарон асарҳо таълиф кардаанд.

Ҷашни фархундаю хуҷастапаи Наврӯз барои мардумони ориёнажод ва хосатан, барои тоҷикон рамзи бедории табиат шукофоию рамзи қавонии оламу одам аст. Наврўз ҷашни омадани баҳор иди такопу ва ҷунбиши зебоиҳои ҳаёт, зоишу рушди дубораи табиат мебошад. Наврўз яке аз бузургтарин ва мондагортарин ойинҳо ҷашнҳои тоисломии мардуми олитабори Ориёӣ мебошад, ки бо ҷашнҳои Меҳргон, Сада, Тиргон, Об, Оташ, Оғом, Навзул ва ғайра тавъам аст.

Муҳаққиқону омӯзгорони гиромӣ!
Рӯзноманигорону аҳли қалам!
Ҳамватанони муҳтарам!

Таҳти чунин унвон дар Институти фалсафа ва сиёсатшиносии ба номи А.Баҳоваддинови Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон конференсияи илмӣ-назариявии ҷумҳуриявӣ баргузор гардид.

Ҳадафи асосии чорабинӣ баррасии масъалаҳои эҳё ва таҳаввули ҷашнҳои миллии тоҷикон Наврӯз, Тиргон, Меҳргон, Сада ва Шаби Ялдо, инчунин арзёбии ҷойгоҳ ва аҳамияти онҳо дар таҳкими худшиносии миллӣ ва рушди фарҳанги ҷомеа дар давраи Истиқлол ба ҳисоб мерафт.