The issue of ethnicity of the scholars, like Abu Ali ibn Sina’s was not particularly popular among the Muslim society before the period of modernism, it was religious affiliation in this society more important, that’s why people were identified themself primarily just as Muslims; Since the ethnic and racial identity was not essential at that period. That was the reason at this time all Muslims and all civilized inhabitants of the world can be proud of the legacy of such great personalities.

Нашри чоруми “Ҳикмати озодагон” дар ҳаҷми панҷсаду шаст саҳифа аз ҷониби Сарредаксияи Инсклопедияи Миллии Тоҷик нашр гардид.

Ин китоб асолати миллӣ ва хештаншиносии миллиро дар масири тамаддуни ориёӣ ба таҳқиқ гирифтааст. Дар ин нашр хусусан сӯи тафоҳумҳо ва таҳрифҳое, ки аз ҷониби миллатгароёни фашистӣ ва файласуфони немис ба монанди Ф. Ниче, ки дар китоби “Чунин гуфт Зардушт” ба манфиатҳои фашистӣ истифода кардаанд, муфассал ва бунёдӣ, аз назари тақозои академӣ танқиду ошкор шудааст.

Яке аз масъалаҳои меҳварии Паёмҳои солонаи Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳлилу баррасии даромадҳои аҳолӣ, бахусус музди меҳнат ва дигар пардохтҳои иҷтимоӣ маҳсуб мешаванд. Зеро, пардохти музди меҳнат унсури калидии сиёсати иҷтимоӣ-иқтисодии давлат буда, заминаи моддии зиндагии шаҳрвандонро таъмин намуда, фаъолнокии истеҳсолӣ ва суботи иҷтимоиро таҳким мебахшад.

Тавре маълум аст, дар шароити соҳибистиқлолӣ дар баробари дигар љашнҳои қадимаи ниёгон, аз ҷумла Наврўз, Меҳргон ва Тиргон Сада низ ҳамчун ҷашни муҳимми фарҳангӣ мақоми махсус касб намудааст. Зеро барои миллати тоҷик ҷашни Сада танҳо як ҷашни суннатӣ набуда, воситаи тарбияи ватандӯстӣ, ҳисси худшиносӣ ва эҳтиром ба таъриху фарҳанги куҳанбунёдамон мебошад.

Дар таърихи миллати мо вожаи “ҷашн” (аз решаи тоҷикӣ-форсӣ дошта, ба маънои сутудан, парастидан, ниёиш) анҷоми расму ойинҳои мардумӣ ва анъанаҳои миллӣ, баргузории базму сурро, ки ба инсонҳо хурсандӣ, шодӣ зам мекунад, мефаҳмиданд.

16 декабри соли 2025 Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҷаласаи якуми якҷояи Маҷлиси миллӣ ва Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон даъвати ҳафтум Паёми солонаи худро бо унвони «Дар бораи самтҳои асосии сиёсати дохилӣ ва хориҷии ҷумҳурӣ» пешниҳод намуданд. Ин Паём, ки ҳамчун санади барномавии стратегӣ арзёбӣ мешавад, ҷамъбасти дастовардҳои соли 2025 ва дурнамои рушди кишварро дар бар мегирад.

Имрӯз, 30 январи соли 2026, дар Институти фалсафа ва сиёсатшиносии ба номи А. Баҳоваддинови АМИТ ҷаласаи навбатии Шурои олимон баргузор гардид.

Ҷаласаро раиси Шурои олимони Институт, доктори илмҳои фалсафа, профессор Маҳмадизода Нозим Давлатмурод ҳусни оғоз бахшида, ҳозиринро бо рӯзномаи ҷаласа шинос намуд ва ба иштирокчиён барои ҳузури фаъолона изҳори миннатдорӣ баён кард.

Дар Паёми Асосгузори

Сада дар қатори Наврӯз, Тиргон, Меҳргон ва Дайгон (Шаби чилла, шаби ялдо) яке аз ҷашнҳои бостонии халқи тоҷик аст, ки солҳои охир дар замони Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон бо сарварии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мардуми шарифи Тоҷикистон онро бо шукуҳу шаҳомати хосса таҷлил карда, бад—ин минвол ин ҷашни куҳани азёдрафтаро аз нав эҳё ва зинда гардониданд.

Ҳамдиёрони гиромӣ!

Ҳар яки Шуморо ба муносибати фаро расидани ҷашни куҳан ва пурғановати миллиамон - Сада самимона шодбош мегӯям. Сада аз ҷумлаи ҷашнҳои бостонист, ки реша дар умқи таърих дошта, бо дигар ойинҳои миллии мо, аз ҷумла Наврӯзи оламафрӯз, робитаи зич дорад.

Сада мужда аз наздик шудани баҳор, анҷоми фасли сармо ва омодагии замин ба киштукори нав буда, кишоварзонро ба омодагии ҷиддӣ барои корҳои баҳорӣ ва истиқболи сазовори Наврӯзи байналмилалӣ ҳидоят мекунад.