Ҷавонони сарбаланд, худогоҳ ва саодатманди Тоҷикистони азиз!

Фарзандони бонангу номус ва ояндасозони миллат!

Бо эҳсоси баланди ифтихор, эҳтиром ва самимияти беандоза ҳамаи Шуморо ба муносибати Рӯзи ҷавонони Тоҷикистон самимона табрику таҳният гуфта, ба ҳар яки Шумо пеш аз ҳама саломатии бардавом, неруи қавии иродавӣ, саодати рӯзгор, комёбиҳои пайваста ва дастовардҳои шоистаро дар роҳи хизмат ба Ватани маҳбубамон орзу менамоям.

Ҷавонони саодатманди кишвар!

Фарзандони азиз!

Ба ҳамаи шумо Рӯзи ҷавонони Тоҷикистонро самимона табрик мегӯям.

Ин ҷашнро, ҳамчунин, ба ҳамаи ҷавононе, ки дар хориҷи кишвар таҳсил ва кор мекунанд, табрик менамоям.

Имсол мо Рӯзи ҷавононро дар соли барои мардуми шарифи Тоҷикистон таърихӣ, яъне 35-солагии истиқлоли давлатии кишварамон ҷашн мегирем.

Дар шароити равандҳои ҷаҳонишавӣ ва таҳаввулоти босуръати сиёсиву иқтисодии ҷаҳони муосир масъалаи нақш ва мақоми ҷавонон дар рушди давлат ва ҷомеа аҳаммияти махсус касб намудааст. Ҷавонон ҳамчун неруи созанда ва қишри фаъоли ҷомеа дар ташаккули давлатдории миллӣ, ҳифзи арзишҳои фарҳангӣ ва таъмини рушди устувори кишвар нақши муҳим мебозанд.

ТАҲЛИЛИ СОТСИОЛОГИИ ЯК РӮЙДОДИ ТАЪРИХӢ

Дар ҷомеаи муосир масъалаи ҳифзи хотираи таърихӣ, эҳёи арзишҳои миллӣ ва таҳкими ҳувияти шаҳрвандӣ ба яке аз самтҳои муҳимтарини сиёсати давлатӣ табдил ёфтааст.

Ҳар як миллат барои нигоҳ доштани ҳастии таърихии худ на танҳо ба захираҳои иқтисодӣ ё низомӣ, балки пеш аз ҳама ба хотираи таърихӣ, фарҳанги миллӣ, эҳтиром ба қаҳрамонон ва арҷгузорӣ ба хизматҳои фарзандони фидокори худ такя менамояд.

Раванди муттаҳиднамоии ҷомеа дар заминаи арзишҳои умумии миллӣ ва таъмини пайванди наслҳо ҳамчун ворисияти сиёсию таърихӣ эътироф гардидааст. Ҷомеае, ки ворисияти сиёсии хешро гум мекунад, робитаи наслҳояш канда мешавад ва агар он арзишҳои умумӣ надошта бошад, дучори буҳрону парокандагӣ мегардад.

Бинобар ин, муттаҳидӣ дар атрофи арзишҳои миллӣ мисли ширеше мебошад, ки сохтори ҷомеаро нигоҳ медорад. Ворисияти сиёсӣ мисли пулест, ки гузаштаро бо оянда мепайвандад. Бе ин ду омил ҳеҷ як ҷомеа наметавонад дар дарозмуддат устувор бимонад.

Баъзе лаҳзаҳо дар таърихи миллатҳо танҳо як рӯйдоди сиёсӣ нестанд, балки оинаи виҷдон, эҳтиром ва худшиносии миллӣ мебошанд.

Ба даст овардани истиклоли сиёсӣ ба мо имконият дод, ки оид ба рушду инкишофи соҳаҳои мухталифи ҳаёти ҷамъиятӣ аз назари нав андеша намуда, роҳҳои муносиби тараққиётро ҷустуҷӯ ва дарёфт намоем.

Дирӯз дар шаҳри Душанбе маросими бозгардонидани муште аз хоки чеҳраҳои таърихии миллат Нусратулло Махсум, Шириншоҳ Шоҳтемур ва Нисор Муҳаммад бо иштироки бевоситаи Эмомалӣ Раҳмон баргузор гардид, ки нишонаи олии арҷгузорӣ ба таърих, фарҳанги миллӣ ва бузургдошти хизматҳои фарзандони сарсупурдаи Ватани азиз маҳсуб меёбад.Ин рӯйдод танҳо як маросими рамзӣ набуда, балки иқдоми муҳими сиёсӣ, маънавӣ ва таърихӣ дар роҳи барқарорсозии адолати таърихӣ ва эҳёи хотираи миллӣ ба шумор меравад.

Дар шароити ҷаҳони муосир, ки масъалаҳои ҳувияти миллӣ, худшиносии таърих